Με ανάρτησή της στο facebook η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη απαντά στο θόρυβο που έχει προκαλέσει η χρήση ρύθμισης του υπουργείου Δικαιοσύνης που έγινε από μέρους της και αφορά την επιμέλεια των παιδιών της. Όπως σημειώνει η ρύθμιση προτάθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης και εκτός από εκείνη την ψήφισαν ακόμη 179 βουλευτές.
Η κυρία Κεφαλογιάννη, μάλιστα, στην ανάρτησή της, που σύμφωνα με πληροφορίες έγινε μεν με δική της πρωτοβουλία, αλλά σε συνεννόηση με το Μαξίμου προκειμένου «να μπει η υπόθεση στη σωστή της διάσταση», υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζει δύσκολη κατάσταση, περιγράφοντας τις συνέπειες της συνεπιμέλειας: «Αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα. Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές». Παράλληλα, η υπουργός Τουρισμού υποστηρίζει ότι ως μητέρα, αλλά και ως υπουργός πιστεύει ότι δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητάς της και καταλήγει σημειώνοντας ότι «Οι οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως όταν αφορούν ανήλικα παιδιά, δεν προσφέρονται για εκβιασμούς ή πολιτική εκμετάλλευση».
Στην ανάρτησή της αναφέρει:
Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής:
Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού.
Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.
Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα.
Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.
Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητας μου.
Ο σεβασμός, η προστασία και η ψυχική ασφάλεια των παιδιών μου αποτελούν για μένα υπέρτατη προτεραιότητα, πριν και πάνω από κάθε άλλο ρόλο που καλούμαι να υπηρετήσω.
Οι οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως όταν αφορούν ανήλικα παιδιά, δεν προσφέρονται για εκβιασμούς ή πολιτική εκμετάλλευση.
Δείτε την ανάρτηση της κυρίας Κεφαλογιάννη:
Τι προβλέπει η ρύθμιση
Υπενθυμίζεται ότι η επίμαχη ρύθμιση πέρασε στις 19 Δεκεμβρίου στον νόμο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η τροπολογία που εμπίπτει στο οικογενειακό δίκαιο προβλέπει ότι αν η απόφαση ενός πρωτοδικείου σχετικά με τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων δύο πρώην συζύγων δεν αρέσει στον έναν γονέα, τότε αυτός μπορεί, αντί να περιμένει το εφετείο, να ξανακάνει αγωγή και να δικαστεί και πάλι η υπόθεση σε πρώτο βαθμό. Μάλιστα η τροπολογία υποχρεώνει τα δικαστήρια να δικάσουν κατά προτεραιότητα το αίτημα του οχλημένου γονέα.
Η κυρία Κεφαλογιάννη έκανε χρήση της συγκεκριμένης ρύθμισης, καθώς λίγο καιρό νωρίτερα είχε χάσει δικαστικά την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών που έχει αποκτήσει με τον κ.Μίνω Μάτσα.
Η τροπολογία προβλέπει ειδικότερα τα εξής:
Η παρ. 1 του άρθρου 1536 Αστικού Κώδικα (π.δ. 456/1984, Α’ 164) αποτελεί μια σημαντική διάταξη που
έχει χρησιμοποιηθεί από τα δικαστήρια για να ρυθμίσει σημαντικές καταστάσεις που αφορούν τις σχέσεις
γονέων και τέκνων. Εφαρμόζεται κυρίως στις τελεσίδικες αποφάσεις και απαιτεί συνήθως ακραίες συμπεριφορές
ή εγκληματικές πράξεις και ουσιώδη μεταβολή των συνθηκών.
Η προσθήκη παρ.2 στο άρθρο 1536 ΑΚ καλύπτει ένα σημαντικό κενό που αφορά την επικοινωνία και την
επιμέλεια, τα κομμάτια δηλαδή της γονικής μέριμνας για τα οποία ανακύπτουν οι σφοδρές αντιδικίες και οι
καθημερινές δυσκολίες. Όταν εκδικάζεται μια οριστικήαπόφαση κατά της οποίας έχει ασκηθεί έφεση, συχνά
παρατηρείται η ανάγκη μεταρρύθμισης της απόφασης μέχρι την έκδοση απόφασης επί του ενδίκου μέσου,
ιδίως όταν η απόφαση εκτίμησε εσφαλμένως τις συνθήκες διαβίωσης των τέκνων και του συμφέροντός
τους ή υπήρξε μεταβολή, μη επιτυχημένη εφαρμογή ή και εξ αρχής αδυναμία να εφαρμοστεί το διατακτικό της
απόφασης.
Προϋπόθεσή αποτελεί να έχει ασκηθεί έφεση με την οποία θα έχουν προβληθεί τα σφάλματα της πρωτόδικης
απόφασης και η μεταρρύθμιση ισχύει μόνο μέχρι την έκδοση της δευτεροβάθμιας απόφασης. Τη δυνατότητα
και εξουσία μεταρρύθμισης διαθέτει το δικαστήριο του πρώτου βαθμού που εξέδωσε την οριστική απόφαση και
μεταρρύθμιση επιτρέπεται αποκλειστικά όταν το επιβάλλει το συμφέρον του τέκνου.
Με τις υπόλοιπες διατάξεις ρυθμίζεται η νέα αυτή δυνατότητα και δικονομικά, ορίζοντας πως ασκείται με
ξεχωριστό δικόγραφο, δικάζεται κατά τις ειδικές διαδικασίες και κατά προτεραιότητα σύμφωνα με τη νέα
παρ. 2 του άρθρου 593 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α’ 182).
Φλωρίδης: Όποιος γονέας διαφωνεί με την απόφαση για επιμέλεια, μπορεί να ζητήσει αναστολή μέχρι το εφετείο όπως συμβαίνει σε άλλες υποθέσεις
Νωρίτερα, διευκρινίσεις επί της επίμαχης διάταξης είχε δώσει ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης.
Όπως είπε στο ΟΡΕΝ, «έχουμε τη γονική μέριμνα και την επιμέλεια που ένα δικαστήριο ρυθμίζει με έναν τρόπο. Το δικαίωμα του διαδίκου μέχρι τώρα ήταν να ασκήσει έφεση. Τώρα δώσαμε το δικαίωμα σε όποιον γονέα διαφωνεί, ότι εφόσον κάνει έφεση, να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο, η εκτέλεση της απόφασης αυτής που εκδόθηκε, να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του εφετείου, ό,τι δηλαδή ισχύει και στα άλλα δικαστήρια».
«Εμείς δώσαμε το δικαίωμα, όποιος γονέας διαφωνεί επί της απόφασης, να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο να αναστείλει την ισχύ της απόφασης, μέχρι να εκδοθεί απόφαση επί της εφέσεως, κάτι που ισχύει εδώ και 10ετιες για τα υπόλοιπα δικαστήρια» συμπλήρωσε.
Εξήγησε, μάλιστα, ότι «το καθεστώς των παιδιών έχει συνήθως ρυθμιστεί με ασφαλιστικά μέτρα και μετά βγαίνει μια τακτική απόφαση. Τα παιδιά δεν είναι σε καθεστώς που δεν έχει ρυθμιστεί πριν, αλλά εκδίδεται μια απόφαση πρώτου βαθμού».
Σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, «η ανάγκη για τη ρύθμιση αυτή εκκρεμεί εδώ και πολύ καιρό, γιατί ενώ ισχύει για όλες τις υποθέσεις της χώρας που άγονται στα δικαστήρια, αυτό δεν υπήρχε για τα παιδιά. Ένας γονιός λοιπόν που δεν συμφωνεί με την απόφαση που εκδόθηκε, το ζητά με αίτηση στο δικαστήριο. Το δικαστήριο καλεί και τον άλλο γονιό και αυτός λέει διαφωνώ, τα παιδιά είναι μια χαρά δεν χρειάζεται να αλλάξει. Εμείς διατυπώσαμε τη διάταξη “η ισχύς της απόφασης που ζητάει ο διάδικος είναι μέχρι την έκδοση της απόφασης επί του ενδίκου μέσου και εκδίδεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις που το επιβάλει το συμφέρον του παιδιού”. Αυτό θα το αποφασίσει κυριαρχικά το δικαστήριο, γιατί ο διάδικος μπορεί να λέει ό,τι θέλει».
«Δώσαμε, δηλαδή, το δικαίωμα σε κάποιον γονιό, να προσφύγει παραπονούμενος γα την απόφαση που έχει εκδοθεί σε ένα δικαστήριο, να καλέσει ο δικαστής υποχρεωτικά και τον άλλο γονιό και ο δικαστής θα αποφασίσει κυριαρχικά δεσμευόμενος αποκλειστικά από το συμφέρον του παιδιού» πρόσθεσε ο κ. Φλωρίδης.
Παρουσίασε, μάλιστα, και παραδείγματα για το τι συμβαίνει σε άλλα δικαστήρια λέγοντας ότι «αν κάποιος σας κάνει μια αγωγή ότι μου χρωστάτε 50.000 ευρώ, το δικαστήριο το δέχεται και λέει σε υποχρεώνω άμεσα είτε να τα πληρώσεις όλα, είτε τα 20.000. Εσύ έχεις το δικαίωμα να κάνεις προσφυγή και να πεις ότι έχω ασκήσει έφεση και να μου δώσετε αναστολή μέχρι να βγει η απόφαση. Αντίστοιχα σε ένα ποινικό δικαστήριο: σου βάζει να εκτίσεις και3 μήνες στη φυλακή. Εσύ λες δώστε μου αναστολή για να εκτελεστεί η απόφασή».
Σημείωσε, δε, ότι «επί των διατάξεων του νομοσχεδίου η ΝΔ ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία. Η διάταξη αυτή ψηφίστηκε από 180 βουλευτές και ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νίκη και η Ελληνική Λύση είπαν παρών, δηλαδή δεν αρνήθηκαν ψήφο. Ψήφισε η ΝΔ, το ΚΚΕ και 3 ανεξάρτητοι βουλευτές. Η διάταξη πήρε την ψήφο των 3/5 των βουλευτών και την ανοχή των 2/3. Άρα αυτοί που την ψήφισαν είδαν ότι είναι μια καλή διάταξη».
Όσον αφορά, τέλος, τα όσα γράφονται για αξιοποίηση της διάταξης από την υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη απάντησε πως «το γεγονός ότι αυτή τη διάταξη πήγανε και τη φορτώνουν σε έναν πολιτικό όταν αφορά όλο το λαό και έπρεπε να το ρυθμίσουμε, αδικεί τη ρύθμιση. Η ρύθμιση είναι υπέρ των πολιτών γιατί αφορά ένα δικαίωμα».
Πηγή: protothema.gr
