Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία πριν λίγες μέρες μας έδωσε το έρεισμα να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας για άλλη μια φορά, ότι είναι αδιανόητο για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ότι έχει υψηλές προσδοκίες, ότι είναι ανοικτή και συμπεριληπτική, να εξωθεί συμπολίτες μας στο περιθώριο και να τους στερεί, το θεμελιώδες δικαίωμά τους στην αξιοπρέπεια.
Οι ανάπηροι συμπολίτες μας συνεχίζουν να βιώνουν ανισότητες και κοινωνικό αποκλεισμό. Πρέπει να γίνεται αυτονόητα η υπενθύμιση των ίσων δικαιωμάτων, που πρέπει να απολαμβάνουν στην καθημερινή τους ζωή.
Η πολιτεία οφείλει τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία και να διευκολύνει την καθημερινότητά τους, προσφέροντάς τους ευκαιρίες μόρφωσης και εργασίας. Ταυτόχρονα, πρέπει να καταπολεμήσει τον εφησυχασμό, την αδιαφορία, την αμηχανία, ώστε να εξαλειφθούν στερεότυπα ξεπερασμένων εποχών.
Και όπως επισήμανε ο πρόεδρός μας, Νίκος Ανδρουλάκης, «είναι απαραίτητη μια Εθνική Στρατηγική για τη συμπερίληψη και διαβίωση στην κοινότητα, με διασφάλιση της βιωσιμότητας των Κέντρων Διημέρευσης – Ημερήσιας Φροντίδας-Δημιουργικής Απασχόλησης και των Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης και Αυξημένης Προστασίας», καθώς επίσης η «Εξασφάλιση της ομαλής μετάβασης από την ειδική στη συμπεριληπτική εκπαίδευση και αύξηση της συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην επαγγελματική κατάρτιση και απασχόληση. Αλλά και επίλυση των συνταξιοδοτικών ζητημάτων, που θέτει το αναπηρικό κίνημα», τόνισε.
Το οφείλει η πολιτεία αλλά εμείς ως κοινωνία μπορούμε να βάλουμε το λιθαράκι, ώστε όλοι να ζούμε σε μία Ελλάδα που ονειρευτήκαμε.
