Αφήγηση Ιωάννα Τουλουμη
Και εγενετο …….
«Κοινότης Νέας Λαμψάκου»
Ας πάρουμε όμως την ιστορία του χωριού μας από την αρχή.
Ξημερώματα 14 Σεπτεμβρίου 1922 .
Οι καμπάνες της παλιάς πατρίδας χτυπούν ασταμάτητα…..
Καλούν όλους τους Λαμψακηνούς να πάρουν τα υπάρχοντά τους και να κατεβούν στο
λιμάνι , όπου τους περιμένει το υπερωκεάνιο «ΓΡΑΝΝΙΚΟΣ» για να ξεκινήσει ο μαρτυρικός
επώδυνος ξεριζωμός.
Οι πρόγονοι μας ήταν άρχοντες, είχαν όλα τα καλά του κόσμου.
Πόσα υπάρχοντα να χωρέσουν σε ένα μπόγο;
Παρά μονάχα λίγα ρούχα και ελάχιστα τρόφιμα.
Τι να χωρέσει στην αγκαλιά τους;
Παρά μόνο τα μικρά παιδιά που έκλαιγαν ασταμάτητα διαισθανόμενα την καταστροφή.
Τι να σηκώσουν τα παλληκάρια στους ώμους τους ;
Επέλεξαν τους ανήμπορους γέροντες να τους πάρουν μαζί τους να μην πέσει κανείς στα
βάρβαρα χέρια των Τούρκων.
Τι να κρύψει ο παπα-Νικόλας στον κόρφο του ;
Μονάχα το ιερό ευαγγέλιο και τον τίμιο σταυρό να τους προστατεύει στο άγνωστο ταξίδι
τους.
Έθαψαν τα υπάρχοντα τους και επέλεξαν να πάρουν μαζί τους σε ξύλινα μπαούλα
εικόνες και ιερά κειμήλια.
Το ταξίδι επίπονο , ούτε ξέρουν πόσα ημερόνυχτα κράτησε.
Πρώτη στάση στο Λιμάνι του Πειραιά. Λίγοι εγγράμματοι Λαμψακηνοί κατέβηκαν. Οι
περισσότεροι διαμαρτυρήθηκαν : εμείς είμαστε αμπελουργοί , γεωργοί, κτηνοτρόφοι .
Μας πήρατε από τον παράδεισο και μας φέρατε στην Ξέρα .
Πως θα ζήσουμε;
Το καράβι συνέχισε το ταξείδι του μέχρι την Ευβοια και έφτασε στο λιμάνι της Χαλκίδας.
Εκεί αποβιβάστηκαν. Πείνασαν , κρύωσαν αρρώστησαν, οι κακουχίες πολλές.
Ο Κυριάκος Κουκουλήθρας σε μια συνέντευξη του αναφέρει:
Μείναμε στη Χαλκίδα. Στεγαστήκαμε σε σπίτια, σε αποθήκες, σε εκκλησίες,
σε σχολεία. Αυτή η κατάσταση διήρκεσε δύο χρόνια.
Στο μεταξύ ο εποικισμός απαλλοτρίωσε το τσιφλίκι του Βαρατάσου και την 1η
Φεβρουαρίου 1924 , ημέρα εορτής του Αγίου Τρύφωνα άρχισε να χτίζεται ο συνοικισμός
για να στεγάσει 150 οικογένειες..
Οι Λαμψακηνοί άρχισαν να ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή , αλλά ποτέ δεν ξέχασαν την
πατρίδα τους. Νόμιζαν ότι ζούσαν ένα άσχημο όνειρο που κάποια ημέρα θα τελειώσει και
θα ξαναγυρίσουν στην γενέτειρα τους.
Πέθαναν με αυτό τον καημό.
Τρία χρόνια κράτησαν οι εργασίες στον οικισμό της Νέας Λάμψακου .
Το 1927 όλα ήταν έτοιμα για την επίσημη αναγνώριση του χωριού μας από το Ελληνικό
Κράτος.
Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά στις 2 Αυγούστου 1927 αναγνωρίζεται η Νέα Λάμψακος
επίσημα ως κοινότητα από την τότε κυβέρνησή Παύλου Κουντουριώτη .
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
᾿Αριθμὸς φύλλου 167
Εν ᾿Αθήναις τῇ 10 Αὐγούστου 1937 ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟΝ
Περὶ ἀναγνωρίσεως τῆς κοινότητος τοῦ συνοικισμοῦ
Νέα Λάμψακος νομοῦ Εὐβοίας.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ἔχοντες ὑπ’ ὄψει τὸ ἄρθρ. 2 κ. ἑ. τοῦ κώδικος τῆς νους.
θεσίας περὶ δήμων καὶ κοινοτήτων, προτάσει τοῦ Ἡμετέρου ἐπὶ
τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ, ἀπεφασίσαμεν καὶ διατάσσομεν·
᾿Αναγνωρίζεται ἐν τῷ νομῷ Εὐβοίας εἰς ἰδίαν κοινότητα ὁ
συνοικισμὸς Νέα Λάμψακος ὑπὸ τὸ ὄνομα «κοινότης Νέας Λαμ-
ψάκου» καὶ μὲ ἕδραν τὸν ὁμώνυμον συνοικισμόν.
Τῷ αὐτῷ Ὑπουργῷ ἀνατίθεται ἡ δημοσίευσις καὶ ἐκτέλεις
τοῦ παρόντος διατάγματος.
το
Ἐν Ὕδρᾳ τῇ 2 Αὐγούστου 1927.
Ο
ΠΑΥΛΟΣ
Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας
ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ
Ὁ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργὸς
Π. Τσαλδάρης
Το βγάλαμε το καινούργιο χωριό μας Νέα Λάμψακος, για να μας θυμίζει την παλιά μας
πατρίδα θα πει ο Κυριάκος Κουκουλήθρας.
Η καινούργια ζωή των Λαμψακηνών αρχίζει να μπαίνει σε ένα ανθρώπινο δρόμο.
Πλέον έχουν
το σπίτι να στεγάσουν την οικογένεια τους
κτήμα να το καλλιεργήσουν
σχολείο και δασκάλους για την μόρφωση των παιδιών τους
και τον Παπά Νικόλα που σε λίγα χρόνια θα αρχίσει την ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου
Τρύφωνος.
Οι Λαμψακηνοί αρχίζουν να ριζώνουν στην καινούργια τους πατρίδα, αν και η νοσταλγία
της επιστροφής δεν έσβησε ποτέ.
Σήμερα συγκεντρωθήκαμε στον Ιερό Ναό Άγιο Τρύφωνα να θυμηθούμε την ιστορία μας να
την συνδέσουμε με το παρόν
Να την οδηγήσουμε στο μέλλον
Να γιορτάσουμε τα γενέθλια της κοινότητας μας.
ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ
«ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ
ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ
ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΛΑΜΨΑΚΟΥ
ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ
ΛΑΜΨΑΚΗΝΩΝ».
Πιτυουσα Νεας Λαμψακου
