Μοιράζομαι λίγες σκέψεις μαζί με ευχές για καλή ψήφο στους δημότες της Αθήνας· της πρωτεύουσας της πατρίδας μας και – δεν πρέπει να το ξεχνάμε – ίσως της σημαντικότερης πόλης στην παγκόσμια Ιστορία!
Θέλουμε κάτι σαν τον Μπακογιάννη;
Παρακολούθησα με προσοχή το χτεσινοβραδινό debate μεταξύ του Δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη και του αντιπάλου του, καθηγητή Χάρη Δούκα. Χάρηκα ιδιαίτερα τον διάλογο, γιατί ακούστηκαν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη λειτουργία της πόλης, που συχνά είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, ακόμη και σε όσους ζουν σε αυτήν.
Είδα καταρχάς έναν Δήμαρχο που πατάει γερά στα πόδια του· σεμνά υπερήφανος για τις αντικειμενικά πολλές επιτυχίες, συνειδητοποιημένος όσον αφορά τις αστοχίες και με εξαιρετικά βαθιά γνώση και άποψη για το τι κάνει – και το τι θέλει να κάνει – στον Δήμο του, από τις πιο στρατηγικές παρεμβάσεις, έως την πιο μικρή δράση και τεχνική λεπτομέρεια. Αυτό στην εποχή μας αποτελεί ευχάριστη εξαίρεση σε σχέση με πολιτικά, ή και αυτοδιοικητικά πρόσωπα, που αρέσκονται στην πιο «θεωρητική» προσέγγιση των πραγμάτων. Επίσης, είδα έναν ανθυποψήφιο σοβαρό, μορφωμένο και, προς τιμήν του, απαλλαγμένο από τη συνήθη αντιπολιτευτική εξαλλοσύνη των διεκδικητών.
Ως εδώ όλα καλά πλην δύο σημείων που με προβλημάτισαν. Πρώτον, δεν άκουσα από τον κ. Δούκα καθαρές θέσεις (ίσως τον αδίκησε η πίεση του χρόνου, αν και αισθάνομαι πως μάλλον το απέφυγε) για ορισμένα κρίσιμα ζητήματα, όπως ο λόφος Στρέφη, ή οι κάμερες ασφαλείας στο κέντρο της πόλης.
Δεύτερον και πιο σημαντικό, στις σχεδόν δύο ώρες της τηλεμαχίας δεν άκουσα από τον ίδιο υποψήφιο ούτε μία πρωτότυπη ιδέα, ούτε μια πραγματικά καινοτόμα σκέψη, ούτε μια ριζοσπαστική πρόταση – ακόμη και με μια θεμιτή δόση υπερβολής – που να δίνει το στίγμα του για την επόμενη μέρα στην Πρωτεύουσα.
Άκουσα, δηλαδή, τον κ. Δούκα να στοχεύει να φέρει περισσότερο πράσινο από τον Μπακογιάννη, να έχει πιο καθαρή πόλη από τον Μπακογιάννη, να κάνει καλύτερα αντιπλημμυρικά από τον Μπακογιάννη. Και μου γεννήθηκε το εξής απλό ερώτημα. Τελικά το ζητούμενο του κ. Δούκα, είναι να αντιγράψει, ή έστω να τελειοποιήσει τη διοίκηση Μπακογιάννη; Και αν ναι, γιατί τελικά ο κ. Δούκας δεν κατέβηκε με τον κ. Μπακογιάννη;
Και αν αυτό το ερώτημα προς τον κ. Δούκα φαντάζει ρητορικό, αβίαστα μας οδηγεί, μαζί με όλες τις υπόλοιπες σκέψεις, σε ένα άλλο – πολύ πιο χειροπιαστό – ερώτημα ενός πολίτη προς τον εαυτό του. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι να θέλεις ξανά για Δήμαρχο τον Μπακογιάννη. Υπάρχουν προφανώς λόγοι κάποιος να μη θέλει τον Μπακογιάννη. Ποιοι όμως μπορεί να είναι οι λόγοι να θέλεις απλά κάτι σαν τον Μπακογιάννη;
*Η σχέση μου με τον Κώστα Μπακογιάννη μου δημιούργησε δεύτερες σκέψεις για το αν «νομιμοποιούμαι» να σχολιάσω τις εκλογές του Δήμου Αθηναίων, χωρίς κίνδυνο να χαρακτηριστώ μεροληπτικός. Με πολλή καθαρή συνείδηση ως προς την καθαρότητα των απόψεών μου, αναλαμβάνω την ευθύνη._
