Στο παραθαλάσσιο θεατράκι στη Μέσα Παναγίτσα στη Χαλκίδα πλημμυρισμένο από φως, ήχους και μνήμες, το “Αλωνάκι” παρουσίασε τη συγκινητική παράσταση “Της ζήσης το κερί αναμμένο”, στο πλαίσιο του 9ου Bio-Mechanical Festival. Με τη δύση του ήλιου να βάφει τον ουρανό, οι θεατές έγιναν συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι ψυχής, όπου το παρελθόν συνάντησε το παρόν μέσα από μουσική, χορό, αφήγηση και κινηματογραφική προβολή.
Σούρουπο , και το γαλάζιο τ’ ουρανού χάνεται στον καμβά των χρωμάτων της δύσης του ήλιου. Συνοδοιπόροι της επιλογής να απολαύσουμε στο παραθαλάσσιο θεατράκι της πόλης, « Της ζήσης το κερί αναμμένο».
Προχωράμε στους δρόμους, πνιγόμαστε στην καυτή ανάσα των τσιμεντένιων γεμάτων ζωής σπιτιών, ανταλλάσουμε τα νέα μας και……….. το χάδι της θαλασσινής αλμύρας σύντροφος της επιλέξιμης θέασης.
Στα πυρωμένα σκαλιά μελίσσι ανθρώπων προσδοκά, τη στιγμή που μουσική – χορός – λόγος – κινηματογράφος θα αποκαλυφθούν ζωντανεύοντας μνήμες, ενός παρελθόντος τόσο μακρινού! Μαυροφορεμένοι μικροί κύριοι και κυρίες ζωντανεύουν χορούς, μιας πατρίδας που χάθηκε κι εσύ νιώθεις στο πλάι σου τη γιαγιά Στάσα.
Παρακολουθεί μαζί σου, απολαμβάνει το άρωμα της πατρίδας της, προσδοκώντας τη συνέχεια κι εσύ μαζί της προσμένεις χαμογελώντας. Ο ειπωμένος λόγος παράθυρο της μνήμης της. Μνήμη πικρή, γεμάτη πόνο – θλίψη – αναστεναγμούς, παιχνίδια πολιτικής. Πρόσφυγας σε μια χώρα που λόγιαζε πατρίδα, πρόσφυγας σε μια χώρα που οι κάτοικοι δεν τη θέλουν, την αγνοούν, τη μισούν;
Μα εκείνη προσπαθεί, επιμένει δημιουργώντας τη ζωή απ’ την αρχή. Κι όταν η εικόνα ενός σπιτιού νεκρού ζωντανεύει με τις μνήμες της καθημερινότητας που έσβησε, εκείνη ευτυχισμένη χαμογελά αποχαιρετώντας όλους εμάς που νιώσαμε τη γαλήνια ζεστασιά του κεριού που εξακολουθεί να παραμένει αναμμένο.
Μία βραδιά αφιερωμένη στην «ιστοκαλλιέργεια», στα μικρά τμήματα της ζωής που κατόρθωσαν επιβιώνοντας σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον να ανθίσουν δημιουργώντας μια νέα αλυσίδα της ζωής τους. Μία βραδιά αφιερωμένη στους απογόνους των παρελθόντων πρόσφυγων της χαμένης πατρίδας, μία βραδιά αφιερωμένη……. στο κύμα των προσφύγων που καταφθάνουν καθημερινά στη χώρα μας.
