Σαν σήμερα, στις 9 Φεβρουαρίου 1857, έφυγε από τη ζωή ο Διονύσιος Σολωμός, ο ποιητής που συνέδεσε το όνομά του με την ίδια την ψυχή του ελληνικού έθνους. Με τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», ο οποίος έγινε ο εθνικός μας ύμνος, ο Σολωμός έδωσε φωνή στον αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία, αποτυπώνοντας με σπάνια δύναμη τη λαχτάρα ενός ολόκληρου λαού για λευτεριά.
Γεννημένος το 1798 στη Ζάκυνθο, μέσα σε μια εποχή αναταραχών και αλλαγών, ο Σολωμός μεγάλωσε με τη μουσική της γλώσσας, την οποία θα αναδείκνυε αργότερα σε ύψιστη μορφή τέχνης. Σπούδασε στην Ιταλία, όπου επηρεάστηκε βαθιά από την ποίηση και τη φιλοσοφία της εποχής του, επιστρέφοντας στην πατρίδα του γεμάτος ιδέες και πάθος για τη δημιουργία.
Ο αγώνας του 1821 τον συντάραξε. Τα γεγονότα, οι θυσίες, το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία τον ενέπνευσαν να γράψει στίχους που έμελλαν να μείνουν αθάνατοι. «Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή…» – λόγια που γεννήθηκαν μέσα από την καρδιά ενός ανθρώπου που δεν έζησε μάχες, αλλά τις ένιωσε πιο δυνατά από οποιονδήποτε άλλον.
Όμως, πέρα από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», ο Σολωμός έγραψε έργα που μαρτυρούν το βάθος της σκέψης του: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Πόρφυρας», «Η γυναίκα της Ζάκυθος». Πάντα ανήσυχος, πάντα τελειομανής, πάλεψε με την ίδια την ποίηση, αφήνοντας πολλά από τα έργα του ημιτελή, αλλά γεμάτα ουσία και μεγαλείο.
Ο θάνατός του, στα 59 του χρόνια, σήμανε το τέλος μιας ζωής αφιερωμένης στο λόγο, αλλά όχι το τέλος της παρουσίας του. Η μορφή του Σολωμού έμεινε βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη. Δεν ήταν απλώς ένας ποιητής – ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στην Ελλάδα τις λέξεις της ψυχής της.
Η φράση «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές» συνοψίζει τη φιλοσοφία του. Ο Σολωμός δεν ύμνησε απλώς την ελευθερία, αλλά και την αλήθεια, το ήθος, την καλλιέργεια του πνεύματος ως θεμέλια ενός ισχυρού έθνους.
Πηγή: newsbeast.gr
