Του Παναγιώτη Μουσσά-Μέλους της ΕΣΗΕΑ
Η Σχολή Πεζικού τίμησε τον ΗΡΩΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΙΩΑΝΝΗ ΒΕΛΙΣΣΑΡΊΟΥ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026. Εν αρχή χωροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Χαλκίδας κ. Χρυσοστόμου τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση προς τιμήν του ήρωα και μιας από τις σημαντικότερες μορφές των Βαλκανικών Πολέμων.
Εν συνεχεία ο Διοικητής της Σχολής ταξίαρχος Στέφανος Τσοτάκος εμφανώς συγκινημένος αναφέρθηκε στην σπουδαία προσωπικότητα του Ιωάννη Βελισαρίου που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους αξιωματικούς του Στρατεύματος.
Ιδιαίτερη ήταν η στιγμή που τον λόγο έλαβε ο απόγονός του αντιπεριφερειάρχης Αναστάσιος Βελισσαρίου τον οποίο εν συνεχεία παρέδωσε αναμνηστική πλακέτα ο Ταξίαρχος.
Παρόντες στην εκδήλωση η βουλευτής Κατερίνα Καζάνη εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, του Δήμου Χαλκιδέων πρώην ανώτατοι αξιωματικοί του στρατεύματος όπως ο κ. Ζαζιάς και πολίτες.
Ιωάννης Βελισσαρίου: Ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ
Ο Ιωάννης Βελισσαρίου (1861-1913) είναι γνωστός στο πανελλήνιο και όχι μόνο στο στρατό, ίσως ο πιο περιώνυμος ταγματάρχης. Έγινε διάσημος για την πολεμική του δράση στους Βαλκανικούς Πολέμους, ειδικά για τον ρόλο του στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων, αλλά και για τον ηρωικό του θάνατο στο ύψωμα 1378, στην Άνω Τζουμαγιά, εντός της Βουλγαρίας. Το όνομά του στο στρατό κατέστη συνώνυμο της σημασίας που έχει η πρωτοβουλία των διοικητών στον πόλεμο.
Τα Γιάννενα έπεσαν από την ηρωική και παράτολμη ενέργεια του Βελισσαρίου. Ο Αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος τον ασπάσθηκε και του είπε: «Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα». Έκτοτε, ο Βελισσαρίου έγινε θρύλος. Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου 1913 οι πρώτες μονάδες του ελληνικού στρατού παρέλασαν στην πόλη υπό τις επευφημίες των κατοίκων.
Γράφει στα «Απομνημονεύματα» του ο Στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος: «…..Ενθυμούμαι την στιγμήν εκείνην συγκινητική σκηνήν εξ εκείνων που δεν λησμονούνται ποτέ κατά την ζωήν του ανθρώπου. Ευρισκόμεθα εις το Ασβεστοχώρι και διήρχετο εκ της κωμοπόλεως βαδίζων προς Γκιουβέζναν το ηρωϊκόν 1/38 Σύνταγμα του Παπαδοπούλου. Η σύζυγος του αειμνήστου Ταγματάρχου Βελισσαρίου (στενού φίλου μου) ευρίσκετο παραπλεύρως μου, εφόσον είχε έλθη να επισκευθή διά τινάς ημέρας τον σύζυγόν της, επωφεληθείσα της ειρηνικής περιόδου. ‘Όταν ο διοικητής του 9ου Τάγματος έφθασεν έφιππος μέχρις ημών, η σύζυγός του εζήτησε να σταματήσει προς στιγμήν όπως τον αποχαιρετήσει και ο Εθνικός εκείνος ήρως, σταματήσας προς στιγμήν, της είπε εκτός εαυτού εξ οργής και δεικνύων δια της χειρός του την πυρκαϊάν της καιομένης Μπέροβας :”
Δεν έχομε καιρό για ασπασμούς, έχομε να εκδικηθούμε για τ’ αδέλφια μας που σφάζει ο Βούλγαρος. Καλήν αντάμωσιν”. Και στρεφόμενος προς εμέ ο ήρως πρόσθεσε : “Σε παρακαλώ Θόδωρε, φρόντισε άμα καθαρίσει η Θεσσαλονίκη να διευκολύνεις την αναχώρησίν της δι’ Αθήνας”. Η ατυχής κυρία είχε κακήν προαίσθησιν την στιγμήν εκείνην διότι μου είπε : “Προαισθάνομαι πως δεν θα τον ξαναϊδώ τον Γιάννη”. Και όντως δεν τον επανείδε, διότι ο ηρωϊκός σύζυγός της έπεσε και ετάφη, εις τα παλαιά Βουλγαρικά σύνορα, κατά την τελευταίαν αιματηράν μάχην του πολέμου εις το ύψωμα 1378.».
Ο Βελισσαρίου στην μάχη της Κρέσνας μαχόμενος όρθιος ,τραυματίζεται από βουλγαρική οβίδα . Του τρύπησε τον πνεύμονά του αφήνοντάς τον ημιθανή. Το τέλος του ηρωικού ταγματάρχη ήρθε μερικές ώρες αργότερα Πριν «φύγει» είχε το θάρρος και τη δύναμη να ρωτήσει: «Πώς πάνε τα παιδιά πάνω;» Μείνετε ήσυχος», απαντά ο γιατρός, «θα σας εκδικηθούν εκείνοι». «Ω, το πιστεύω θα νικήσετε, θα φθάσετε στη Σόφια. Τι κρίμα να μην είμαι και εγώ κοντά σας όπως και στα Γιάννενα!». Ξεψύχησε με τις λέξεις: «Και όπως είπαμε παιδιά μου. Στη Σόφια, στην Πόλη!» Την επομένη θάφτηκε δίπλα από τον τάφο του Γεωργίου Κολοκοτρώνη, εγγονού του Γέρου του Μοριά, που είχε πέσει κι αυτός ηρωικά μια μέρα νωρίτερα.
Τα λόγια του Βασιλιά Κωνσταντίνου, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του ηρωικού ταγματάρχη, αποτέλεσαν δάφνινο στεφάνι στο μέτωπο του Βελισσαρίου: «Τέτοιοι ήρωες δεν ζουν πολύ, δεν είναι δυνατόν να ζήσουν πολύ. Αυτός είναι ο ζηλευτός, ο πλέον ζηλευτός θάνατος. Δεν χρειάζονται συλλυπητήρια. Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων! Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και απέστειλε προς τη σύζυγό του Χαρίκλεια έγραφε τα εξής: «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων» ΑΘΑΝΑΤΟΣ. ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ .
Η πρωτοβουλία του ηγέτη στο πεδίο των επιχειρήσεων ,παρά τις τεχνολογικές και άλλες εξελίξεις, διατηρεί την αξία της απαράλλαχτη μέχρι σήμερα, όπως και πριν από εκατό χρόνια.
