Εύβοια: Γιώργος Ψαθάς -“Ο δήμαρχος δεν παραιτείται-Φεύγει πάνω στο καθήκον…” Το evia online αποχαιρετά τον ΦΙΛΟ-Τον ΆΝΘΡΩΠΟ- Τον ΕΝΤΙΜΟ- Τον ΑΛΤΡΟΥΙΣΤΗ-Τον ορισμό της έννοιας ΔΗΜΑΡΧΟΣ…

20/12/2025

Δημοσιεύτηκε 20 Δεκεμβρίου 2025

Του Τάκη Μουσσά-Μέλους της ΕΣΗΕΑ

Έχοντας μακρά θητεία και στο ρεπορτάζ της Τοπικής αυτοδιοίκησης έχω συγχρωτισθεί με πολλούς δήμαρχους από όλη την Ελλάδα.
Γνωρίζω, τολμώ να πω μετά από τόσα χρόνια, αυτά που φαίνονται, αλλά και πολλά μικρά πράγματα, που δεν φαίνονται, στην πολυπλοκότητα που διακρίνει τον θεσμό.

Υπάρχουν εκείνοι και εκείνες που παρουσιάζουν τα μικρά, μεγάλα, ωσάν να δίνουν καθρεφτάκια σε ιθαγενείς .
Υπάρχουν εκείνοι και εκείνες που τα μεγάλα, τα παρουσιάζουν μικρά για ποικίλους λόγους .
Κοινώς κρύβουν την αλήθεια.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία, που στην καρδιά και στο μυαλό μας είναι η μοναδική που θα έπρεπε να υπάρχει . Αυτή της αλήθειας χωρίς αστερίσκους . Της αλληλεγγύης χωρίς ωράριο ή όρια. Άλλωστε ο αυτοδιοικητικός είναι υπηρέτης του πολίτη και όχι το ανάποδο.

Στην κατηγορία αυτή για να ανήκεις απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διακρίνεσαι για το ήθος και την εντιμότητά σου. Σε αυτή ανήκε ο εκλιπών δήμαρχος της καρδιάς μας, Γιώργος Ψαθάς που πάλεψε με τον θάνατο στα μαρμαρένια αλώνια.

Τον ξεγέλασε. Τον χτυπούσε. Πάλευε όπως πάλευε με τα θηρία της καθημερινότητας κάνοντας τα βουνά προβλημάτων λόφους ή αμμοχάλικο με την υπομονή και την επιμονή του.
Ο υποφαινόμενος παρακολουθούσε την δράση του όπως και όλων στην Εύβοια που δεν προσομοίαζε όμως με κανέναν άλλο. Δεν ήταν του φαίνεσθαι αλλά του είσθαι. Σε μια χώρα όπου η πλειονότητα ανήκει στην κατηγορία αυτή, ανεξαρτήτου ιδιότητας. Τι είναι αυτός ο τύπος αναρωτιόμουν.

Έκανε ασθενοφόρο όταν δεν υπήρχε το αυτοκίνητό του. Έτρεχε παντού για να βρει κονδύλια, που δεν πήγαιναν σε τσέπες κανενός, αλλά εκεί που είχε ανάγκη ο τόπος. Το είχα καρατσεκάρει γιατί έχουν δει πολλά τα μάτια μου στην 25ετή δημοσιογραφική μου πορεία αλλά και την εμπειρία της ζωής, αν και γηράσκω αει διδασκόμενος…

Ο Γιώργος Ψαθάς είχε καρδιά μικρού παιδιού και μάτι γερακιού. Έφερε την ΕΜΟΔΕ στα Ψαχνά. Πάλεψε και πήρε ασθενοφόρο και περισσότερο προσωπικό στο Κέντρο Υγείας. Μπαρουτοκαπνισμένος στην ζωή, αυτοδημιούργητος, με την καλώς εννοούμενη τρέλα και τελειομανής. Είχε χρόνο για όλους .

Ένα πρωινό λοιπόν και αφού τον έχω πάρει τηλέφωνο, του λέω θέλω να σε δω γιατί σε εκτιμώ.

Έλα όποτε θες. Η πόρτα του γραφείου μου είναι ανοικτή για όλους.

Πήγα λοιπόν στο γραφείο με την ανοικτή πόρτα και κάναμε μεγάλη κουβέντα εφ όλης της ύλης . Στο μεσοδιάστημα μπαινόβγαινε κόσμος . Άλλοι κάθονταν άκουγαν την κουβέντα μας γιατί δεν είχαμε να κρύψουμε κάτι. Ούτε εγώ ούτε εκείνος.

Σε στηρίζουμε για όλα αυτά που είσαι και για όλα αυτά που δεν είσαι του είπα στο τέλος . Ότι θες το evia online είναι εδώ. Αποδεχόμαστε τα λάθη, που δείχνουν έργο.

Τάκη ότι στραβό βλέπεις και δεν προλαβαίνω πάρε τηλέφωνο.

Αφού κάναμε ανάλυση για πρόσωπα και καταστάσεις, δώσαμε τα χέρια με ζέση και με αμφότερη ευθύβολη ματιά. Είναι από εκείνες τις στιγμές που λες τι τυχερός άνθρωπος είμαι που τον γνώρισα.

Γιατί το κέρδος στην ζωή, είναι οι άνθρωποι στην δική μου κοσμοθεωρία, όπως και του ΦΙΛΟΥ μου.
Έκτοτε τιμήσαμε αμφότεροι το λόγο μας σε διάφορες συνθήκες. Το Τάκης έγινε Τακούλης .
Ο Γιώργος έγινε άρχοντας γιατί πραγματικά ήταν.
Άνθρωπος του καθήκοντος. Κυλούσε η έννοια στο DNA του. Ήξερα ότι πάλευε με το θηρίο στα μαρμαρένια αλώνια. Ποτέ δεν του είπα τίποτα και εκείνος γνώριζε ότι ήξερα.

Τον έπαιρνα τηλέφωνο πολλές φορές για να δώ τι κάνει, χωρίς να έχω κάποιο θέμα. Πήρα να πω μια καλησπέρα. Χαιρόταν γιατί το τηλεφώνημα ήταν για εκείνον.

Ώσπου ένα πρωινό κατά της 8 με ξυπνάει ένα τηλεφώνημα πληροφοριοδότη. "Παραιτήθηκε ο Ψαθάς.'

Είναι από τις λίγες φορές που δίστασα και δεν ήξερα τι να κάνω. Αφού ήξερα ότι ήταν μαχητής και δεν θα έφευγε. Δεν ήξερα τι να κάνω. Τελικά προέβην στο απονενοημένο διάβημα του τηλεφωνήματος.

Μου το σήκωσε αμέσως όπως πάντα. "Τακούλη καλημέρα τι έγινε τι έπαθες πρωί πρωί;".

“Βρε Γιώργο μου συγνώμη αλλά μου είπαν μια βλακεία και θα σε ρωτήσω. Παραιτήθηκες;”

Βρε καλέ μου τακούλη αφού ξέρεις ότι στον φίλο σου, η παραίτηση είναι άγνωστη λέξη.
Άλλωστε ο δήμαρχος δεν παραιτείται .
Πέφτει στο καθήκον. Στις επάλξεις!

Όπως το είπε, το έκανε. Έφυγε στις επάλξεις…
Αντίο Φίλε Γιώργο .
Άνθρωπε που πλούτισες τον κόσμο αυτό και άφησες το αποτύπωμά σου, όχι μόνο στον τόπο σου, αλλά και στις καρδιές και στο μυαλό μας.
Εκεί που θα είσαι πάντα σημείο αναφοράς, για όλα όσα έκανες, αλλά και για όλα όσα δεν έκανες, που σε έκαναν ξεχωριστό!
Καλό ταξίδι στο ΦΩΣ…