.Ελένη Κομνηνού, Ρευματολόγος, Διευθύντρια Κλινικής Αυτοάνοσων Ρευματικών Νοσημάτων και Επιστημονικά Υπεύθυνη Ρευματολογικού Τμήματος Metropolitan General
Τα οστά μας αλλάζουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Η φροντίδα τους δεν αφορά μόνο την τρίτη ηλικία, αλλά κάθε άνθρωπο που θέλει να διατηρήσει την κίνηση, την αυτονομία και την ποιότητα ζωής του.
«Η οστεοπόρωση είναι μια νόσος που συχνά εξελίσσεται σιωπηλά. Δεν προκαλεί απαραίτητα πόνο και μπορεί να μη δώσει κανένα εμφανές σύμπτωμα μέχρι τη στιγμή που ένα κάταγμα θα αποκαλύψει ότι ο σκελετός έχει χάσει σημαντικό μέρος της αντοχής του. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά της: πολλές φορές, η πρώτη προειδοποίηση είναι ήδη μια σοβαρή επιπλοκή», επισημαίνει η κ. Ελένη Κομνηνού, Ρευματολόγος, Διευθύντρια Κλινικής Αυτοάνοσων Ρευματικών Νοσημάτων και Επιστημονικά Υπεύθυνη Ρευματολογικού Τμήματος Metropolitan General και συνεχίζει:
Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Οστεοπόρωσης (International Osteoporosis Foundation), περίπου μία στις τρεις γυναίκες και ένας στους πέντε άνδρες άνω των 50 ετών θα υποστούν στη διάρκεια της ζωής τους ένα κάταγμα ευθραυστότητας, που σχετίζεται με την οστεοπόρωση.
Τι συμβαίνει πραγματικά στα οστά μας;
Τα οστά δεν είναι ένας αδρανής σκελετός που απλώς στηρίζει το σώμα. Είναι ζωντανός ιστός, ο οποίος ανανεώνεται διαρκώς μέσα από μια ισορροπία μεταξύ της αποδόμησης του παλαιού και της δημιουργίας νέου οστού.
Όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται και η απώλεια οστικής μάζας υπερβαίνει την αναδόμησή της, τα οστά γίνονται πιο εύθραυστα και αυξάνεται ο κίνδυνος κατάγματος. Η ηλικία, η εμμηνόπαυση, η κληρονομικότητα, η ανεπαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D, η μειωμένη φυσική δραστηριότητα και ορισμένα νοσήματα ή φάρμακα μπορούν να συμβάλουν σε αυτή τη διαδικασία.
Η οστεοπόρωση δεν αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Αφορά και τους άνδρες, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί σε νεότερους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες κινδύνου.
Ποια κατάγματα πρέπει να μας προβληματίζουν;
Ένα κάταγμα μετά από πτώση από το ύψος του σώματος ή ακόμη και μετά από έναν μικρό τραυματισμό δεν πρέπει να θεωρείται πάντοτε ένα τυχαίο περιστατικό, ιδιαίτερα σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.
Τα κατάγματα του ισχίου, των σπονδύλων και του καρπού είναι χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της οστεοπόρωσης. Ένα σπονδυλικό κάταγμα μπορεί να εκδηλωθεί με αιφνίδιο πόνο στην πλάτη, απώλεια ύψους ή προοδευτική κύφωση. Μερικές φορές, όμως, μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Το σημαντικό είναι ότι ένα πρώτο κάταγμα ευθραυστότητας αποτελεί προειδοποιητικό μήνυμα για αυξημένο κίνδυνο επόμενων καταγμάτων. Δεν αρκεί, επομένως, να αντιμετωπίσουμε μόνο το σπασμένο οστό. Χρειάζεται να διερευνήσουμε γιατί συνέβη και πώς θα προστατεύσουμε τον ασθενή στο μέλλον.
Πότε χρειάζεται έλεγχος;
Η μέτρηση οστικής πυκνότητας με τη μέθοδο DXA αποτελεί βασικό εργαλείο για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης και την εκτίμηση της οστικής υγείας. Δεν χρειάζονται, ωστόσο, όλοι οι άνθρωποι την ίδια εξέταση ή στον ίδιο χρόνο.
Η απόφαση για έλεγχο λαμβάνει υπόψη την ηλικία, το φύλο, την εμμηνοπαυσιακή κατάσταση, το ιστορικό καταγμάτων, το οικογενειακό ιστορικό και άλλους παράγοντες κινδύνου. Η μακροχρόνια λήψη γλυκοκορτικοειδών, για παράδειγμα, μπορεί να επιταχύνει την απώλεια οστικής μάζας και να καταστήσει αναγκαία την έγκαιρη αξιολόγηση.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η οστική υγεία των ανθρώπων με χρόνια φλεγμονώδη και αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα. Η ίδια η φλεγμονή, η περιορισμένη κινητικότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η χρήση κορτικοστεροειδών μπορούν να επιβαρύνουν τον σκελετό. Η πρόληψη πρέπει να αποτελεί μέρος της συνολικής φροντίδας αυτών των ασθενών.
Πέντε καθημερινές συνήθειες που προστατεύουν τα οστά
Η πρόληψη δεν βασίζεται σε μία μόνο ενέργεια, αλλά σε έναν συνδυασμό επιλογών που υποστηρίζουν την υγεία του σκελετού σε όλη τη ζωή.
Ισορροπημένη διατροφή: Επαρκής πρόσληψη ασβεστίου, βιταμίνης D και πρωτεΐνης, με έμφαση σε γαλακτοκομικά προϊόντα, ψάρια, όσπρια και άλλες κατάλληλες πηγές θρεπτικών συστατικών.
Τακτική άσκηση: Περπάτημα, ασκήσεις με φόρτιση του σκελετού και μυϊκή ενδυνάμωση, προσαρμοσμένα στην ηλικία, τη φυσική κατάσταση και τυχόν υπάρχουσα οστεοπόρωση.
Διακοπή του καπνίσματος: Το κάπνισμα συνδέεται με δυσμενείς επιδράσεις στην οστική υγεία.
Περιορισμός του αλκοόλ: Η υπερβολική κατανάλωση αυξάνει τους κινδύνους για τα οστά και τις πτώσεις.
Πρόληψη των πτώσεων: Καλή ισορροπία, κατάλληλα υποδήματα, επαρκής φωτισμός και απομάκρυνση εμποδίων από το σπίτι μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο τραυματισμού.
Τα συμπληρώματα ασβεστίου και βιταμίνης D δεν είναι απαραίτητα για όλους. Η ανάγκη τους πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα, με βάση τη διατροφή, τους παράγοντες κινδύνου και τις ιατρικές οδηγίες.
Η οστεοπόρωση αντιμετωπίζεται
Η διάγνωση της οστεοπόρωσης δεν σημαίνει ότι η απώλεια οστικής αντοχής είναι αναπόφευκτη ή ότι ένας άνθρωπος πρέπει να περιορίσει τη ζωή του από φόβο μήπως υποστεί κάταγμα.
Σήμερα υπάρχουν αποτελεσματικές φαρμακευτικές θεραπείες που μειώνουν τον κίνδυνο καταγμάτων. Η επιλογή τους εξαρτάται από τον ατομικό κίνδυνο, το ιστορικό του ασθενούς, τις συνυπάρχουσες παθήσεις και τα χαρακτηριστικά της νόσου. Η συνέπεια στη θεραπεία και η ιατρική παρακολούθηση είναι ουσιαστικές, ενώ η διακοπή ή η αλλαγή ορισμένων φαρμάκων χρειάζεται προσεκτικό σχεδιασμό.
Η αντιμετώπιση ενός κατάγματος πρέπει, επίσης, να αποτελεί αφορμή για ολοκληρωμένη αξιολόγηση της οστικής υγείας, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος ενός επόμενου κατάγματος.
Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Οστεοπόρωσης
Η φετινή εκστρατεία της Διεθνούς Οργάνωσης Οστεοπόρωσης, (η Παγκόσμια Ημέρα Οστεοπόρωσης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Οκτωβρίου), με μήνυμα «Build, Protect, Strengthen Your Bones for Life», υπενθυμίζει ότι η φροντίδα των οστών αρχίζει από την παιδική και εφηβική ηλικία και συνεχίζεται σε κάθε στάδιο της ζωής.
«Η ουσία δεν είναι απλώς να μετρήσουμε την οστική πυκνότητα, αλλά να αναγνωρίσουμε εγκαίρως τον κίνδυνο και να παρέμβουμε πριν από το κάταγμα, όπου αυτό είναι δυνατό.
Η υγεία των οστών είναι προϋπόθεση για την κίνηση, την αυτονομία και την αξιοπρέπεια σε κάθε ηλικία. Η ενημέρωση, η πρόληψη, η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη θεραπεία δεν αποτελούν πολυτέλεια· αποτελούν ουσιαστική επένδυση στην ποιότητα της ζωής μας.
Γιατί ο στόχος δεν είναι απλώς να ζούμε περισσότερα χρόνια. Είναι να μπορούμε να τα ζούμε με δύναμη, ασφάλεια και ελευθερία κινήσεων» καταλήγει η κ. Κομνηνού.
