Το όνειρο…το τρελό – Η Ελ. Βάκα- Τα… άκυρα ψηφοδέλτια-Η καταμέτρηση-Ο Γ. Σπύρου- Οι υπογραφές-Η Αν. Παππά και το κάρβουνο…

Της Μαρίας Καράπα

Αγαπημένοι Υπήκοοι της Helen Vakas Antoinette εύχομαι ειλικρινώς σε όλους σας μία καλή ημέρα. Γιατί η νύχτα ήταν δύσκολη. Τι να σας λέω. Τέλος πάντων αφού τα λέμε όλα να σας πω και τι μου συνέβη. Εχθές έπεσα για ύπνο σχετικά νωρίς, γιατί είχα πονοκέφαλο. Πήρα depon τίποτα. Κουμπώνω που λέει και η νεολαία μας και ένα panadol extra, τίποτα. Με πλακώνει η μητέρα μου στο ξεμάτιασμα, καμία τύχη. Γλωσσοφαγιά τελικά είναι η διάγνωση. Έλα τώρα λέω, αφού δεν ενοχλώ κανένα. Γελάνε και τα τσιμέντα με αυτά που λες, η απάντηση της.

Τέλος πάντων κάποια στιγμή αφού επιβίωσα και από τον λόξιγκα, κοιμήθηκα. Προηγουμένως άκουσα και το σχετικό νούμερο από την Ελληνίδα μάνα 113. Κάνω πρόσθεση 5. Αντιστοιχίζω στην αλφάβητο Ε. Μάλιστα Ε! Ε! Ελένη, Έλενα.. Αποκλείεται να με γλωσσοτρώει η αγαπημένη μοναδική δημαρχάρα μας. Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος. Είναι ένας άγγελος επί γης.

Γυρνάω πλευρό και βυθίζομαι στον Μορφέα. “Ώσπου μπαίνω στην δίνη ενός ονείρου . Ξάφνου βλέπω πολλές μορφές…(Ο Μορφέας γαρ) Πολύ κόσμος. Συνειδητοποιώ έντρομη ότι είμαι στην αίθουσα της καταμέτρησης. Άκου να δεις! Τέλος πάντων. Συνεχίζω τον εφιάλτη. Βλέπω ότι ανοίγανε, ανοίγανε, ανοίγανε, σάκους και ψηφοδέλτια.

θαρρώ αν θυμάμαι καλά, ότι άκουσα ουρανομήκεις κραυγές. Είναι άκυρο! Είναι άκυρο! Βλέπω ένα πρόσωπο που δεν γνώριζα, να κραδαίνει ψηφοδέλτιο απευθυνόμενο στην γλυκυτάτη εκπρόσωπο, του πιο λαμπρού αστεριού της αυτοδιοίκησης, που η καλή μοίρα το θέλησε να είμαστε υπήκοοί της.

Τι να σας πως τυχεροί υπήκοοι της Helena. Πολύ ζωντανό το όνειρο. Πετάχτηκα πάνω κάθιδρη φωνάζοντας από τα μύχια της ψυχής μου. “Όχι . Σταματήστε. Μην το κάνετε αυτό στην Έλενα. Όχι είναι ψέματα! Δεν μπορεί. Όχι άλλο κάρβουνο” που έλεγε και ο Νίκος Κούρκουλος.

Ξύπνησα από τον εφιάλτη και αφού έριξα μια ματιά στα αντίπαλα υποδεέστερα site: New York Times, Independent, etc (κλπ) πήρα βαθιές ανάσες και βυθίστηκα παρέα πάλι με τον Μορφέα. Δυστυχώς ο άθλιος με πήγε ξανά στην αίθουσα του μαρτυρίου της ηρωίδας Helen Vakas.

Αίφνης τα έξυπνα και τσακίρικα μάτια μου, βλέπουν μια γνωστή μορφή. Βρε σαν πια μοιάζει. Βρε σαν ποια μοιάζει που έλεγε και ο αγαπημένος Ντίνος Ηλιόπουλος…

Το βρήκα. Με την συμπαθεστάτη Άννα Παππά. Πα! Πα! Πα! Πα! Τι δουλειά έχει η Αννούλα του χιονιά που σιγοτραγουδούσε -και αυτός αείμνηστος- ο αοιδός Καλογιάννης που τον άκουγα μικρή στις εκδρομές; Μαζί με την Ευβοιώτισσα που είναι μια αρχόντισσα βεβαίως βεβαίως.

Τον ονειρικό ειρμό μου όμως διακόπτουν οι φωνές ενός κυρίου που φώναζε, ωσάν να είχε ανακαλύψει το θησαυρό των Μάγια που κυνηγούσε ο Ιντιάνα Τζόουνς. “Αν το μάθει η Παππά θα γίνει χαμός”. Έλα Παναγία μου τι να μάθει η Παππά; Αδυνατώ να καταλάβω ώσπου το κάνει “ρεπετισιον…”. Διότι ως γνωστόν η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Τι δουλειά έχει αυτό το ψηφοδέλτιο της, μέσα στης Βάκα; Καταλαβαίνετε. Ο εφιάλτης στο δρόμο με …τα ψηφοδέλτια. Τύφλα να έχει ο Χίτσκοκ με τις λεύκες. Εκεί που προσπαθώ να συνέλθω συμβαίνει το αδιανόητο. Τον βλέπω να κουνάει με ρυθμούς… 10 (δέκα και ολογράφως ) μποφόρ, δυο ψηφοδέλτια της Αννούλας. Αλί Αλί και τρισαλί. Απέναντι δυο πρόσωπα κατακίτρινα, που κάνουν και μοιάζουν με Κινέζους, έτοιμους να ρίξουν ένα δάκρυ και ας πέσει χάμω.

Τι είναι αυτά ρωτάει; Θα έγινε μπέρδεμα. “Ίσως βιαζόντουσαν να κλείσουν να πάνε σπίτι” πετάγομαι εγώ. Πόσα να αντέξω η δυστυχής; Νιώθω να ασφυκτιώ και ευτυχώς ξυπνάω. Πριν όμως επανέλθω στα εγκόσμια, ακούω αχνά μια φωνή με διακοπές από το βάθος ενός χρονοτούνελ “Τις γραφές! Τις επιγραφές! Τις υπογραφές…” Που είναι οι υπογραφές; Που είναι οι γραφές; Που είναι οι επιγραφές ; Δεν κατάλαβα καλά. Ρωτούσε η φωνή που είναι οι γραφές; Που είναι οι επιγραφές; Μήπως ρωτούσε που είναι οι υπογραφές; Θα σας γελάσω. Διακοπτόταν και το άθλιο σήμα. Τι ακριβώς εννοούσε ο ποιητής;

Έσπευσα με την τσίμπλα στο μάτι να βρω ονειροκρίτη. Μπα λέω δεν χρειάζεται, μάλλον παρενέργειες από τα Ντεπο-Παναντόλ πρέπει να ήταν. Αλλά ήταν σαν ζωντανά τα γεγονότα βρε παιδί μου. Σαν να ήμουν εκεί στην καταραμένη καταμέτρηση που ζήτησε πρώτος ο Γ. Σπύρου και ακολούθησε ασθμαίνουσα η Έλενά μας.

¨Ονειρο τελικά ήταν και πάει; Τι να σας πω υπήκοοι. θα ξανακοιμηθώ το βράδυ πρώτα ο Θεός και θα δούμε. Προς το παρόν σας αφήνω, γιατί πάω για ένα… ονειρικό ρεπορτάζ που θα σας ξετρελάνει…