Μετά την βύθιση του ελληνικού καταδρομικού Έλλη, στο λιμάνι της Τήνου, ανήμερα της Παναγίας το 1940 από το ιταλικό υποβρύχιο Ντελφίνο, η Ελλάδα άρχισε να προετοιμάζεται για τον επερχόμενο πόλεμο.
Στις 15 Σεπτέμβρη οι κάτοικοι και οι παραθεριστές της Λουτρόπολης, ξύπνησαν πανικόβλητοι από τους ήχους της σάλπιγγας. Πίστεψαν ότι ξεκίνησε ο πόλεμος και ξεχύθηκαν στους δρόμους για να μάθουν.
Μπροστά τους αντίκρισαν Έλληνες στρατιώτες. Ήταν 80 άτομα , υγειονομικό προσωπικό -γιατροί και νοσοκόμοι- που ήρθε να προετοιμάσει τα ξενοδοχεία για τους τραυματίες που θα έφερναν από το μέτωπο. Έδωσαν αμέσως διαταγή να εκκενωθούν όλα τα ξενοδοχεία -που εκείνη την εποχή ήταν γεμάτα λουόμενους- και άρχισαν να τα απολυμάνουν και να τα ετοιμάζουν για νοσοκομεία. Όλοι αυτοί έμεναν στο ξενοδοχείο Διεθνές.
Τα ξενοδοχεία που επιτάχθηκαν, ήταν: η Αίγλη, η Αύρα, η Ακτή, το Θέρμαι Σύλλα και το Ερμής.
Στις στέγες αυτών έβαψαν μεγάλους λευκούς σταυρούς για να μη χτυπηθούν από τα ιταλικά αεροπλάνα.
20 μέρες μετά την έναρξη του πολέμου, που έγινε 28 Οκτώβρη, ήρθαν στην Αιδηψό οι πρώτοι ελαφρά τραυματισμένοι από το μέτωπο.
Οι βαριά μεταφέρονταν στα νοσοκομεία των μεγαλουπόλεων.
Όταν όμως έπιασε ο χειμώνας, τους έφερναν κατά εκατοντάδες με σάπια μέλη από τα κρυοπαγήματα και γεμάτους ψείρες στα μακριά μαλλιά τους.
Δύο ντόπιοι κουρείς ανέλαβαν να τους κουρέψουν. Ντόπιες κοπέλες τους έπλεναν να φύγουν οι ψείρες πριν τους βάλουν στα κρεβάτια. Όλοι οι κάτοικοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν. Ο αείμνηστος Πλάτων Τριανταφύλλου, άγιος άνθρωπος, παραχώρησε όλο τον ιματισμό του ξενοδοχείου Αίγλη. Σίγουρα είναι ανάμεσα Τους…
Τότε ανέλαβαν οι γιατροί και σοβαρά χειρουργεία, το ρόλο αυτό είχε αναλάβει το ναυτικό με επικεφαλής τον αείμνηστο πλωτάρχη γιατρό Παπαδόπουλο. Το ξενοδοχείο Ερμής μετατράπηκε σε χειρουργείο.
Πιτσιρικάς τότε ο κυρ Παντελής, κατάφερε να πείσει το φρουρό να τον αφήσει να περάσει για να κλείσει ένα ραντεβού με το χειρουργό, μιας και το αφεντικό του είχε πρόβλημα υγείας. Βρέθηκε τότε μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα να ακρωτηριάζουν το πόδι φαντάρου με πριόνι και οι φωνές του να ακούγονται σε όλη την πόλη, «δώστε του και άλλη κορτιζόνη» φώναζε ο χειρουργός…
Μνήμες που μου διηγήθηκε χθες κλαίγοντας…
Κάποια μέρα το αφεντικό του ,που διατηρούσε μεγάλο εμπορικό στην πόλη, τον έστειλε στο ίδιο ξενοδοχείο να πουλήσει στους φαντάρους καρτ-ποστάλ και γραμματόσημα. Όταν γύρισε χωρίς το «εμπόρευμα» αλλά και χωρίς χρήματα, τον έδιωξε από τη δουλειά, δούλευαν μαζί με τη Δήμητρα την Καζάνη έξι χρόνια χωρίς να τους πληρώνει. «Πώς να με πληρώσουν κύριε…Αυτοί έδωσαν τη ζωή τους για μας στον πόλεμο και τώρα μόνο ψείρες και ακρωτηριασμένα μέλη κουβαλούν από το μέτωπο. Κάνε τους κι εσύ ένα δώρο να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους ότι είναι ζωντανοί…». Δυστυχώς υπάρχουν Άνθρωποι… και ανθρωπάκια…
-Γιατί καθόσουν έξι χρόνια κυρ Παντελή χωρίς να πληρώνεσαι;,
-Δεν ήθελα παιδί μου να γίνω μαραγκός ,όπως ο παππούς και ο πατέρας μου. Σκληρή δουλειά τότε χωρίς μηχανήματα ,όλα στο χέρι! Ήθελα να γίνω έμπορος…
Από την μοίρα του όμως δεν ξέφυγε, έγινε σπουδαίος μαραγκός και απέμεινε Άνθρωπος. Ένας υπέροχος άνθρωπος που με εμπιστεύεται τα ξετυλίγουμε μαζί την ιστορία του τόπου μας.
πηγή facebook: Βουλα Στογιαννη
Υ.Γ Ευχαριστώ την οικογένεια Πήττα για τις φωτογραφίες του «Ερμής» που μου έστειλαν.
